Doorgaan naar hoofdcontent

afgeknipte handschoenen

met afgeknipte handschoenen
- ze rafelen en de draadjes
kriebelen tussen mijn vingers -

werk ik met een scherm voor mijn neus
aan wat ik straks zal moeten uitprinten
of met opmerkingen terugsturen.

ondertussen wordt het dak geïsoleerd
en elke buitenmuur volgespoten
met plastic bolletjes -

niet speciaal voor mij,
ik wikkel mezelf graag
in dekens,
draag laag
over laag op mijn lijf,

lees een boek in de stoffigste hoek
van dit vochtige huis.

maar ik leef hier niet
zonder hun twee,

dus behoor ik te plannen
en te verbeteren
met halfwassen handschoenen
om mijn tere boekhoudersvingers,
die op een toetsenbord thuis horen,

geen blote en vereelte buitenhanden
om de steel van een spade geklemd.

werken aan toekomst,
steeds meer toekomst.



wearing fingerless knit gloves
- they have freyed a bit and the short
threads tickle me whenever I touch my face -

I work with my nose close to a computerscreen
on something I will have to print lateron
or send back with my corrections.

In the mean while they are insulating
the roof and filling the hollow walls
with little plastic balls -

it's not really for me,
I like wrapping myself up
in blankets,
wear layer
over layer on my body,

read a book in the dusty corners
of this moist house.

But I do not live here
without the two of them

and that is why I have to plan
and correct with
unfinished gloves to protect my
tender book keeper fingers
which belong on a computer keyboard,

no bare weather skinned hands
clutching the handle of a spade.

working on the future,
always more future.

Reacties

Populaire posts van deze blog

vluchtweg

niets meer in de weg onderweg niets meer om van weg te komen kale bomen zonder takken hun gewrongen vormen smelt-water-modder-bodem onder alles weg-gewoeld boven sulfermist betekenis  verdwenen - de vormen geen tijd om bij te komen geen tijd om weg te komen vlucht - weg weegt - beweegt laat slechts - laat slecht een afdruk van wat weg is, weg

dit schrijven

 voor dit schrijven was het tien uur ’s avonds voetbal op ’t lelijk grote scherm in de hoek van de kamer het houten kastje waarop het tv-toestel staat hadden we laten maken door een bevriende schrijnwerker op rust in veel te duur beukenhout. Het barstte van zodra het lucht kreeg in deze kamer – hout leeft, zegt men, het heeft een hart en een ziel (ik zeg het droogde hier uit en wilde minder zijn kroop dichter het hoekje in, trok zich uit zijn voegen terug)   een glas op de eettafel in de living binnen handbereik alles opgeruimd behalve het vestje over de stoel van onze oudste afwezigheid mag ook niet perfect zijn, want hoewel hier en nu bol van onthechting en weg straks is er dat andere moment wanneer jij – net zo licht beschonken, maar van samen niet van alleen – weer hier en   nu elke tel verder uitbreidt de kamers millimeter per millimeter per millimeter ontsmet van wat ik hier en nu bruutweg uitsmeer donderdagavond 22.35u plus elke correctie...