keverdromen

  Overpeinzingen bij een weggegooid blikje RedBull   Als ik goed keek, was het blikje RedBull dat zo schitterde in de zon niet het enige blikje dat ik zag liggen. Van al het afval dat ik op mijn dagelijkse wandelingen tegenkwam, waren weggegooide blikjes ruim in de meerderheid. En dan waren het meestal nog blikjes waarin energiedrankjes hadden gezeten. De vreemde logo’s en felle kleuren suggereerden een hallucinogene drug, maar het was gewoon een stevige koffie met veel suiker. Ik kon niet anders dan me vragen stellen over de gezondheid van degenen die zulke blikjes dronken, zeker als ik van die enorme halveliterblikjes zag liggen. Hoeveel cafeïne en suiker werkten sommige mensen naar binnen? Niet normaal. Dat zag ik al in de leraarskamer van de school waar ik lesgaf. Niet dat daar energiedrankjes genuttigd werden, maar koffie des te meer. Ik kende collega’s die per dag wel zes mokken koffie naar binnen werkten. Hoe konden die ’s nachts in slaap geraken? Zelf dronk ik en...

  Alleen kan een mens niet biljarten. Hij zette z'n pet op en ging. Toon Hermans, Café Biljart   Mis je haar, Peter? Ik had er nog niet bij stilgestaan of ik haar miste of niet. Het voelde wat onwezenlijk, zo die eerste schoolweek zonder mijn vaste maatje, maar toen Stefanie de vraag stelde, kwam het gemis keihard binnen. Ja, eh. Ik zie het aan je ogen. Het is niet hetzelfde om hier zo alleen mijn koffietje te drinken, echt niet. Katrien en ik waren al tientallen jaren als twee collegiale handen op één buik. De laatste vijf jaren hadden we als leerkracht allebei gevraagd om het eerste lesuur niet te moeten lesgeven. Dan konden we hier samen een koffie komen drinken voor we aan onze dag begonnen. Hier was de koffie immers veel lekker en gezelliger dan in de leraarskamer. Het was als een soort van stilte voor de storm, we konden even ademhalen voor de hectiek van de dag het zou overnemen. Door de deur van brasserie ’t Sujet zag ik het wat gezette silhouet van...

    Twee spiegels, tegenover elkaar geplaatst boden ons een oneindig perspectief.   En toch, dacht ik, er moet méér zijn. “Toerisme”, Jotie T’Hooft   In de H&M stonden twee spiegels tegenover elkaar. Dat had Karel gezien, hij keek eerst bedenkelijk naar de spiegels apart en daarna probeerde hij gekke gezichten en bewegingen uit. Hem zo bezig ziend, dacht ik aan het gedicht “Toerisme” van Jotie T’ Hooft en hoe we dat, meer dan vijfentwintig jaar geleden, in de klas Nederlands besproken hadden. Het had toen indruk op me gemaakt, net zoals het tragische leven van Jotie T’Hooft zelf. Hopelijk bleven onze kinderen ver weg van dat soort van junkieverdriet. De ouders van die veel te vroeg gestorven dichter moesten hem toch ook graag gezien hebben, en dan zo machteloos je kind zien afglijden… Ik mocht er niet aan denken dat… Karel wekte me uit mijn angstdroom. Het soort van ‘geblaf’ dat hij uitstootte, reserveerde hij doorgaans voor als we met de bakf...

 de buurvrouw tekent hartjes op de sparren die ik mocht omleggen. de letterzetter. niets aan te doen, die kevertjes zijn zo klein; te veel te droge, te warme zomers.                                        het waren er een stuk of twintig om te vellen, maar niets voor niets                                                                              - haar helft bleef opgestapeld liggen,                                                                     ...

 voor dit schrijven was het tien uur ’s avonds voetbal op ’t lelijk grote scherm in de hoek van de kamer het houten kastje waarop het tv-toestel staat hadden we laten maken door een bevriende schrijnwerker op rust in veel te duur beukenhout. Het barstte van zodra het lucht kreeg in deze kamer – hout leeft, zegt men, het heeft een hart en een ziel (ik zeg het droogde hier uit en wilde minder zijn kroop dichter het hoekje in, trok zich uit zijn voegen terug)   een glas op de eettafel in de living binnen handbereik alles opgeruimd behalve het vestje over de stoel van onze oudste afwezigheid mag ook niet perfect zijn, want hoewel hier en nu bol van onthechting en weg straks is er dat andere moment wanneer jij – net zo licht beschonken, maar van samen niet van alleen – weer hier en   nu elke tel verder uitbreidt de kamers millimeter per millimeter per millimeter ontsmet van wat ik hier en nu bruutweg uitsmeer donderdagavond 22.35u plus elke correctie...

 eerst  lieflijk en zacht, diep ingeademd om ver te reiken; ik mag mijn stem niet vergeten, zonder stem heeft een labiodentaal geen zin vvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvv daarna iets minder zacht, duidelijker zeg maar, niet te ontkennen aanwezig, maar ik houd van je, dat wil ik behouden, ik wil jou behouden. vvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvv daarna boos, verdrietig, blij, enthousiast, hitsig, breekbaar, terneergeslagen, verloren, betrokken,  koortsig, zorgend, altijd zorgend, gewoon er zijn... vvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvv en als laatste, omdat het echt niet meer anders kan, onverschillig, zoals elk einde onverschillig is, bijna onhoorbaar, maar standvastig op dezelfde toon vvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvv de resonantie klinkt als fluiten, als wind;  het glas breekt, de spiegel barst,  de brug stort in; overkant. on.bere.ik.baar.

  Duivelsverzen 1: water en vuur     kanaalmeisje   water vult traag mijn longen. wie niet wegzinkt, is gezien;   hoe zonk het vuur van zijn passie nochtans.   en als ik word gezien, wat een tedere angst in de ogen van een voorbijganger die mij als een plastic zak leest   en niet vermoedt wat ik illustreer. in mij is het tederheid die heerst, maar dan eentje die niemand begrijpt.   het water en de zachte deining heeft niet geluisterd naar zijn stem. droeg mij op de armen, omringde mij met wier.     I.   zal ik je vertellen wat je moet dromen; klamp je lippen als ringen aan het bed.   een steen zal je zijn, - een mineraal – poreus als een uitdijende spons in een ver en ondergelopen land.   er is geen veer naar de overkant geen vogel die je kan dragen.   waar water is, zal slechts water zijn; golven volgen mijn stem als een definitie. ...