Boeken zijn niet alleen een verhaal, of zullen we zeggen inhoud, ze zijn er ook. Fysiek bedoel ik dan. Het zijn papieren in een bepaald formaat, het zijn bepaalde lettergroottes en lettertypes. Met andere woorden je kan het vastpakken en bekijken.
Het boek dat ik ondertussen een maand geleden gelezen heb, als u mij even toestaat mijn meetinstrumenten te gebruiken, heeft de volgende eigenschappen. Het is 15cm breed, 23cm lang, 4cm dik en weegt 738g. Het telt 478 bladzijden, dus dat betekent dat elk blad 0.16mm dik is. Ongeveer.
Van lettertypes heb ik weinig kaas gegeten, dus daar kan ik jullie niets wijzer over maken, maar, nu we toch dat meetlatje vasthebben, ze zijn ongeveer 2mm groot, en de hoofdstuknummers zijn 5mm. Gewoon ter volledigheid voeg ik er hier aan toe, dat er 38 regels op een bladzijde staan.
In de kleuren van de kaft overheerst het geel, met in het wit de eerste regels van een bekend werk uit de Europese literatuur. Ook de afbeelding zullen vele potentiële lezers herkennen als een beroemde brug in een toeristische Italiaanse kunststad. Opvallend is vooral dat de naam van de auteur beduidend groter is afgedrukt dan de titel. Het verschil bedraagt maar liefst 7mm. De titel werd dan wel weer in het rood gezet.
Alles wijst erop dat het om een boek gaat dat gemakkelijk moet gelezen kunnen worden, ondanks het behoorlijke gewicht ervan en het aantal pagina’s. Bovendien is het van de hand van een auteur die blijkbaar belangrijker is dan de titel, d.w.z. de auteur is het verkoopsargument.
Gelukkig las het boek inderdaad heel erg gemakkelijk en was ook de stijl eenvoudig en begrijpelijk. Spanning was nooit ver weg, dus wou ik voortdurend voortlezen en op het einde van het verhaal werd ik als klap op de vuurpijl nog verrast door een aangename en ingrijpende omwenteling. “Bon, het was dus de moeite waard,” zei ik tegen de persoon van wie ik het geleend had en dat waren ware woorden. Het boek had daarenboven mijn interesse gewekt voor een paar kunstwerken, waar ik het bestaan wel van wist, die ik soms zelfs al eens live had mogen aanschouwen, maar waar ik nu toch met iets andere ogen naar keek. Het boek was vergelijkbaar met een aangenaam thrilleravondje in de bioscoop. Het was goed geweest en nu kon ik het boek teruggeven aan de eigenaar. Toch wilde ik het boek niet zomaar terugzetten in haar boekenkast, tussen de andere werken van dezelfde auteur, die in volgorde en netjes naast elkaar stonden.
Het boek was immers op een dag nogal gehavend uit mijn rugzak tevoorschijn gekomen, met geplooide hoekjes en vlekken omdat de thermoskan thee uitgelopen was. “Ik koop je wel een nieuw exemplaar”, zei ik, “want als ik dit misbaksel hier terug tussen zet, dan trekt dat op niks.”
Het boek dat ik ondertussen een maand geleden gelezen heb, als u mij even toestaat mijn meetinstrumenten te gebruiken, heeft de volgende eigenschappen. Het is 15cm breed, 23cm lang, 4cm dik en weegt 738g. Het telt 478 bladzijden, dus dat betekent dat elk blad 0.16mm dik is. Ongeveer.
Van lettertypes heb ik weinig kaas gegeten, dus daar kan ik jullie niets wijzer over maken, maar, nu we toch dat meetlatje vasthebben, ze zijn ongeveer 2mm groot, en de hoofdstuknummers zijn 5mm. Gewoon ter volledigheid voeg ik er hier aan toe, dat er 38 regels op een bladzijde staan.
In de kleuren van de kaft overheerst het geel, met in het wit de eerste regels van een bekend werk uit de Europese literatuur. Ook de afbeelding zullen vele potentiële lezers herkennen als een beroemde brug in een toeristische Italiaanse kunststad. Opvallend is vooral dat de naam van de auteur beduidend groter is afgedrukt dan de titel. Het verschil bedraagt maar liefst 7mm. De titel werd dan wel weer in het rood gezet.
Alles wijst erop dat het om een boek gaat dat gemakkelijk moet gelezen kunnen worden, ondanks het behoorlijke gewicht ervan en het aantal pagina’s. Bovendien is het van de hand van een auteur die blijkbaar belangrijker is dan de titel, d.w.z. de auteur is het verkoopsargument.
Gelukkig las het boek inderdaad heel erg gemakkelijk en was ook de stijl eenvoudig en begrijpelijk. Spanning was nooit ver weg, dus wou ik voortdurend voortlezen en op het einde van het verhaal werd ik als klap op de vuurpijl nog verrast door een aangename en ingrijpende omwenteling. “Bon, het was dus de moeite waard,” zei ik tegen de persoon van wie ik het geleend had en dat waren ware woorden. Het boek had daarenboven mijn interesse gewekt voor een paar kunstwerken, waar ik het bestaan wel van wist, die ik soms zelfs al eens live had mogen aanschouwen, maar waar ik nu toch met iets andere ogen naar keek. Het boek was vergelijkbaar met een aangenaam thrilleravondje in de bioscoop. Het was goed geweest en nu kon ik het boek teruggeven aan de eigenaar. Toch wilde ik het boek niet zomaar terugzetten in haar boekenkast, tussen de andere werken van dezelfde auteur, die in volgorde en netjes naast elkaar stonden.
Het boek was immers op een dag nogal gehavend uit mijn rugzak tevoorschijn gekomen, met geplooide hoekjes en vlekken omdat de thermoskan thee uitgelopen was. “Ik koop je wel een nieuw exemplaar”, zei ik, “want als ik dit misbaksel hier terug tussen zet, dan trekt dat op niks.”
Reacties
Een reactie posten