keverdromen

't is d' ene voet voor d' andere minimale inspanning en als 'n dichtkunst ontvouwt 't landschap zich ontplooit zich maximaal als'n weide zicht heide bos toevallig eerder omdat ik net hier niet lang gelede vertrokke d' ene voet d' andere liet volge 'n inspanning die zichzelf als vanzelf telt, slechts minimaal op mij rekent ook slechts minimaal op mij uitkomt

toen wij nog vuile woorden borrelden onder elkaar, we giechelend ‘tetten’ proesten en 'piemel' riepen in de meest onmogelijke situaties, archiveerde onze vader – zo beeld ik mij dat in – nauwgezet en doodserieus grinnikend, de beste grappen uit de dagelijkse scheurkalender. als een boekhouder plakte hij ze vervolgens in een geruit schriftje en sorteerde ze per thema, kopieerde desnoods met zijn vulpen wanneer het item onder meerdere rubrieken thuishoorde. voor later, zo moet hij gedacht hebben, als die jongens van mij eindelijk een gevoel voor humor bij elkaar gesprokkeld hebben. toen het allicht sneller dan hij wilde licht werd in onze hoofden en hij ons trots, maar schoorvoetend en behoedzaam zijn collectie presenteerde, zochten we in zijn 'dictionaire van de dagelijkse geestigheden' driftig naar het hoofdstuk ‘schunnige schunnigheden’. misschien is het pas echt later, zo moet hij gehoopt hebben, bij het opruimen van zijn zolder, dat wij, wat meer ...

het hoort er gewoon schaamteloos bij: scheten laten onder het deken, of op het einde van een zomerdag, op het strand, in de verte nog wat late schepen op de golven, een stille stinker bij een ondergaande zon. pipi en kaka, we verleren het nooit. zelfs mijn vier maanden oude zoon, die af en toe eerst schrikt bij wat hij produceert, weet het al. en samen schaterlachen we ongegeneerd tot we bijna ... het is begonnen, denk ik dan, niet alleen een broek, maar ook een leven vol ontlastingsgeluk.

het is een beetje zoals een kap over je hoofd trekken en de ogen sluiten, maar dan met woorden. laat ons nu maar even niets doen, laat er even niets meer gebeuren in dit gedicht. en dan is dit misschien het moment om een punt te zetten achter elke klank en zo te luisteren naar gerommel van eigen ingewanden, geklop van aders en ruisen van adem. wij zijn een eindig bedrijf in een eeuwenoud theater, en tegelijk zijn we spreken over doorleven, over geen volstrekte stilte als het zwijgen is aangebroken. This poem could perhaps be like pulling a hood over your head and closing your eyes, but then using words. Just let us do nothing for a while, let, just for a moment, nothing happen anymore in this poem. And then, this may be the moment to put a stop behind every sound to listen to the rumble of our own intestines, the beating of veins and the rustling of breath. We are a finite act in a centuries-old theatre, and at the same time we are talk ab...

met afgeknipte handschoenen - ze rafelen en de draadjes kriebelen tussen mijn vingers - werk ik met een scherm voor mijn neus aan wat ik straks zal moeten uitprinten of met opmerkingen terugsturen. ondertussen wordt het dak geïsoleerd en elke buitenmuur volgespoten met plastic bolletjes - niet speciaal voor mij, ik wikkel mezelf graag in dekens, draag laag over laag op mijn lijf, lees een boek in de stoffigste hoek van dit vochtige huis. maar ik leef hier niet zonder hun twee, dus behoor ik te plannen en te verbeteren met halfwassen handschoenen om mijn tere boekhoudersvingers, die op een toetsenbord thuis horen, geen blote en vereelte buitenhanden om de steel van een spade geklemd. werken aan toekomst, steeds meer toekomst. wearing fingerless knit gloves - they have freyed a bit and the short threads tickle me whenever I touch my face - I work with my nose close to a computerscreen on something I will have to print lateron or send back with ...

handenvol bladeren opgeruimd; ze lagen in de weg op het tuinpad naar het kippenhok; uitgekomen bij het sprookje van moeder egel en de vijf kleine egeltjes, dus de bladeren per handenvol weer op een hoopje gelegd. als ik er echt door onder de voeten raak, moet het opgelost, dat is zo, maar niet nu we van het huis een droom willen schilderen en zij met hun tweeën zelf egeltjes zijn, ik dek hen 's nachts ook toe, ik loop stilletjes met een boogje om hun heen.

Misschien wil ik alleen heel dicht boven een wateroppervlak zweven, zo dicht dat ik elke rimpeling kan voelen wanneer wind water aanraakt, net zoals een gedachte die amper binnendringt en slechts zachtjes beroert, alsof niets nog waarlijk iets hoeft te betekenen. maar misschien is al dat zweven, zo wat minimale millimeters boven een wateroppervlak, voorbij, voor dat het geweest is. perhaps the only thing I want is to float above a water surface, so closely that I can feel every ripple when the wind stirs the water, just like a thought that does not enter the mind, only gently touches, as if nothing truly means anything but perhaps, all that floating, so closely above a water surface, is over, before it has ever been.