"De honderdjarige man die uit het raam klom en verdween" van Jonas Jonasson kreeg in de Engelse vertaling in handen via een Engelse kennis. Toen ik vorig jaar rond Pasen bij haar te gast was, had ik het boek op haar boekenplank zien staan en hoewel ik nog nooit van de Zweedse schrijver gehoord had, sprak de titel onmiddellijk tot mijn verbeelding. Het is ook eens wat anders, zo'n titel die meer dan een paar woorden bevat en eigenlijk al een verhaaltje op zich vormt. Goed gevonden, dacht ik toen, dat trekt de aandacht. "Honderd jaar?" dacht ik tegelijk, "dat is nogal oud", en "hoezo? verdween?" De titel deed dus wat goede titels steeds moeten doen, en hoewel journalisten dat wel weten, beseffen sommige uitgevers dat veel te weinig. In een krant moet je wel zo van die titels geven, zodat je lezers tenminste mee zijn, ook degenen die enkel de kopjes bekijken. Goed gedaan, dus, en het hoeft dus niet te verwonderen dat Jonas Jonasson in een vorig leven, voor zijn burn-out, ook journalist geweest is.
Het verhaal is even slim opgebouwd als de titel, tussen de raamvertelling van wat de stokoude Allan Karlsson in het heden allemaal uitspookt, lees je wat hij en sommige andere personages in het verleden uitgericht hebben. En hoewel Allans rol in de geschiedenis veel groter bleek te zijn dan wat nog als aannemelijk kan gevonden worden, komt het wel allemaal op een erg grappige manier samen. De dialogen zijn scherp en Allans beleefde manier van uitdrukken en no-nonsens karakter leiden evenveel tot hilariteit als de gebeurtenissen op zich. Bovendien heeft Allan een geweldige afkeer van religie en politiek, al dat gezeur over wie wat moet doen, daar lijkt hij alleen maar erg veel dorst van te krijgen. Bij vodka worden volgens hem de zwaarste ruzies bijgelegd en de sterkste vriendschapsbanden gecreëerd. Iedereen die Jeltsin en Clinton in 1994 tijdens een persconferentie heeft zien giechelen, weet perfect wat hij bedoelt.
In menig interview geeft de schrijver aan dat hij met dit boek een positief en grappig boek heeft willen schrijven, dat zijn lezers met plezier zouden lezen. Hij nodigt hen zelfs uit om af en toe, figuurlijk dan, eens uit een raam te klimmen en een andere weg te kiezen. "Je bent immers nooit te oud voor een avontuur." Je krijgt er zowaar zelf zin in. Maar eerst de gelijknamige film meepikken natuurlijk.
Het verhaal is even slim opgebouwd als de titel, tussen de raamvertelling van wat de stokoude Allan Karlsson in het heden allemaal uitspookt, lees je wat hij en sommige andere personages in het verleden uitgericht hebben. En hoewel Allans rol in de geschiedenis veel groter bleek te zijn dan wat nog als aannemelijk kan gevonden worden, komt het wel allemaal op een erg grappige manier samen. De dialogen zijn scherp en Allans beleefde manier van uitdrukken en no-nonsens karakter leiden evenveel tot hilariteit als de gebeurtenissen op zich. Bovendien heeft Allan een geweldige afkeer van religie en politiek, al dat gezeur over wie wat moet doen, daar lijkt hij alleen maar erg veel dorst van te krijgen. Bij vodka worden volgens hem de zwaarste ruzies bijgelegd en de sterkste vriendschapsbanden gecreëerd. Iedereen die Jeltsin en Clinton in 1994 tijdens een persconferentie heeft zien giechelen, weet perfect wat hij bedoelt.
In menig interview geeft de schrijver aan dat hij met dit boek een positief en grappig boek heeft willen schrijven, dat zijn lezers met plezier zouden lezen. Hij nodigt hen zelfs uit om af en toe, figuurlijk dan, eens uit een raam te klimmen en een andere weg te kiezen. "Je bent immers nooit te oud voor een avontuur." Je krijgt er zowaar zelf zin in. Maar eerst de gelijknamige film meepikken natuurlijk.
Reacties
Een reactie posten