Doorgaan naar hoofdcontent

tracht ik


steeds opnieuw tracht ik om in dit huis te verblijven
en in deze kamer te overnachten, om nergens anders meer
te wonen dan waar ik woon, geen plan te hebben
om ergens een boerderij of hoeve in een ver Engeland.

dat een huis slechts gebricoleerde lucht is,
besef ik, dat ik steun op een ijle trapleuning
en ik doorzakbare wolkenvloeren betreed,

maar als regen door een onbestaand dak druppelt
of zonlicht door een afwezige barst binnen schijnt,

lijkt iets binnen handbereik. toch strek ik mijn arm
niet, mijn vingers trekken slechts aan mijn tepels.

is dit werkelijk of niet, vraag ik mezelf af,
is dit waarom ik stil wil staan,
waarom ik elke tel steeds meer verdwijn

en terug te voorschijn, is deze hand die van mij?

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

afgeknipte handschoenen

met afgeknipte handschoenen - ze rafelen en de draadjes kriebelen tussen mijn vingers - werk ik met een scherm voor mijn neus aan wat ik straks zal moeten uitprinten of met opmerkingen terugsturen. ondertussen wordt het dak geïsoleerd en elke buitenmuur volgespoten met plastic bolletjes - niet speciaal voor mij, ik wikkel mezelf graag in dekens, draag laag over laag op mijn lijf, lees een boek in de stoffigste hoek van dit vochtige huis. maar ik leef hier niet zonder hun twee, dus behoor ik te plannen en te verbeteren met halfwassen handschoenen om mijn tere boekhoudersvingers, die op een toetsenbord thuis horen, geen blote en vereelte buitenhanden om de steel van een spade geklemd. werken aan toekomst, steeds meer toekomst. wearing fingerless knit gloves - they have freyed a bit and the short threads tickle me whenever I touch my face - I work with my nose close to a computerscreen on something I will have to print lateron or send back with ...
Een reactie posten
Meer lezen

vluchtweg

niets meer in de weg onderweg niets meer om van weg te komen kale bomen zonder takken hun gewrongen vormen smelt-water-modder-bodem onder alles weg-gewoeld boven sulfermist betekenis  verdwenen - de vormen geen tijd om bij te komen geen tijd om weg te komen vlucht - weg weegt - beweegt laat slechts - laat slecht een afdruk van wat weg is, weg
Een reactie posten
Meer lezen

huidloos

 wij lepelden uit zoetgevooisde melk met honing en knetterden en pulsten in elkaars buurt als over pelsen, donzen huiden bewogen wij toen nog over elkaar, ademden elkaars woordjes beter dan wij dat zelf zouden kunnen waarom grepen wij daarna zo op elkaar in  waarom gaven wij daarna zo uit op elkaar waren wij al die tijd samen een lege bril dreven wij al die tijd als verdronken inkt in een uitgeschreven rivier,                                                              houdt dit ooit op wij lepelen gretig en gretiger, bijten  vol vuur happen uit elkaars buurt huidloos zoeken wij een pijnlijk, teder en ademloos perfect onuitgesproken woord
Een reactie posten
Meer lezen