keverdromen

het hoort er gewoon schaamteloos bij: scheten laten onder het deken, of op het einde van een zomerdag, op het strand, in de verte nog wat late schepen op de golven, een stille stinker bij een ondergaande zon. pipi en kaka, we verleren het nooit. zelfs mijn vier maanden oude zoon, die af en toe eerst schrikt bij wat hij produceert, weet het al. en samen schaterlachen we ongegeneerd tot we bijna ... het is begonnen, denk ik dan, niet alleen een broek, maar ook een leven vol ontlastingsgeluk.

het is een beetje zoals een kap over je hoofd trekken en de ogen sluiten, maar dan met woorden. laat ons nu maar even niets doen, laat er even niets meer gebeuren in dit gedicht. en dan is dit misschien het moment om een punt te zetten achter elke klank en zo te luisteren naar gerommel van eigen ingewanden, geklop van aders en ruisen van adem. wij zijn een eindig bedrijf in een eeuwenoud theater, en tegelijk zijn we spreken over doorleven, over geen volstrekte stilte als het zwijgen is aangebroken. This poem could perhaps be like pulling a hood over your head and closing your eyes, but then using words. Just let us do nothing for a while, let, just for a moment, nothing happen anymore in this poem. And then, this may be the moment to put a stop behind every sound to listen to the rumble of our own intestines, the beating of veins and the rustling of breath. We are a finite act in a centuries-old theatre, and at the same time we are talk ab...

met afgeknipte handschoenen - ze rafelen en de draadjes kriebelen tussen mijn vingers - werk ik met een scherm voor mijn neus aan wat ik straks zal moeten uitprinten of met opmerkingen terugsturen. ondertussen wordt het dak geïsoleerd en elke buitenmuur volgespoten met plastic bolletjes - niet speciaal voor mij, ik wikkel mezelf graag in dekens, draag laag over laag op mijn lijf, lees een boek in de stoffigste hoek van dit vochtige huis. maar ik leef hier niet zonder hun twee, dus behoor ik te plannen en te verbeteren met halfwassen handschoenen om mijn tere boekhoudersvingers, die op een toetsenbord thuis horen, geen blote en vereelte buitenhanden om de steel van een spade geklemd. werken aan toekomst, steeds meer toekomst. wearing fingerless knit gloves - they have freyed a bit and the short threads tickle me whenever I touch my face - I work with my nose close to a computerscreen on something I will have to print lateron or send back with ...

handenvol bladeren opgeruimd; ze lagen in de weg op het tuinpad naar het kippenhok; uitgekomen bij het sprookje van moeder egel en de vijf kleine egeltjes, dus de bladeren per handenvol weer op een hoopje gelegd. als ik er echt door onder de voeten raak, moet het opgelost, dat is zo, maar niet nu we van het huis een droom willen schilderen en zij met hun tweeën zelf egeltjes zijn, ik dek hen 's nachts ook toe, ik loop stilletjes met een boogje om hun heen.

Misschien wil ik alleen heel dicht boven een wateroppervlak zweven, zo dicht dat ik elke rimpeling kan voelen wanneer wind water aanraakt, net zoals een gedachte die amper binnendringt en slechts zachtjes beroert, alsof niets nog waarlijk iets hoeft te betekenen. maar misschien is al dat zweven, zo wat minimale millimeters boven een wateroppervlak, voorbij, voor dat het geweest is. perhaps the only thing I want is to float above a water surface, so closely that I can feel every ripple when the wind stirs the water, just like a thought that does not enter the mind, only gently touches, as if nothing truly means anything but perhaps, all that floating, so closely above a water surface, is over, before it has ever been.

ach, misschien wil ik alleen maar millimeters boven een wateroppervlak zweven, elke rimpeling voelen wanneer wind water, net zoals een gedachte, amper binnendringt en enkel buitenkant beroert, alsof niets nog waarlijk hoeft te betekenen. ach, dat zweven, zo wat minimale millimeters boven een wateroppervlak, is voorbij, voor dat het geweest is. perhaps the only thing I want is to float above a water surface, so closely that I can feel every ripple when the wind stirs the water, just like a thought that does not enter the mind, only gently touches, as if nothing truly means anything but perhaps, all that floating, so closely above a water surface, is over, before it has ever been.

steeds opnieuw tracht ik om in dit huis te verblijven en in deze kamer te overnachten, om nergens anders meer te wonen dan waar ik woon, geen plan te hebben om ergens een boerderij of hoeve in een ver Engeland. dat een huis slechts gebricoleerde lucht is, besef ik, dat ik steun op een ijle trapleuning en ik doorzakbare wolkenvloeren betreed, maar als regen door een onbestaand dak druppelt of zonlicht door een afwezige barst binnen schijnt, lijkt iets binnen handbereik. toch strek ik mijn arm niet, mijn vingers trekken slechts aan mijn tepels. is dit werkelijk of niet, vraag ik mezelf af, is dit waarom ik stil wil staan, waarom ik elke tel steeds meer verdwijn en terug te voorschijn, is deze hand die van mij?