bekeken

het bladerdak van de grote eiken
spiegelt in groen en nog groener
achter het gras en het kleinste
begin van bloemenweide op het einde

van wat ik mijn stuk mag noemen.

het uitzicht vanuit het raam
is langzaam dicht en dichter
gegroeid tot een vergezicht
van meer en meerdere impressies.

zo vol is het, zo vol van vogels
en van vlinders, bijen en hommels,
van zon en van meer nog, nog meer,
dat ik het niet meer kan aanzien,

en het voor bekeken moet bezien.



the dense foliage of the grand oaks
flashes in green and still greener
behind the grass and the smallest
start of a sea of flowers at the end

of what I can call my lot.

the view from the window
has slowly grown tight and tighter
into a scape of impressions
and even more impressions.

it is so filled, so filled with birds
and butterflies, bees and bumblebees,
with sun and even more, more still,
that I cannot bear watching it any more

and have to consider it being seen.