Als je wil beschrijven wat er omgaat in iemands leven dan word je geconfronteerd met een zo ontzettend grote veelheid aan indrukken en ervaringen, dat je amper weet waar te beginnen. Laat staan dat je jouw eigen leven wil beschrijven en aan papier of computer wil toevertrouwen wat je drijft en wat je beleeft.
Zelfs dit ene moment is te complex om te beschrijven. Het tasten naar de letters op het toetsenbord hoort er sowieso al bij, de muziek van Leonard Cohen, Frank Boeijen... ook, de ongeduldige Engelstalige artikels die mijn leerlingen voor hun mondeling examen moeten lezen, herinneringen aan wat een vorig leven genoemd kan worden... Alles dient zich zonder onderscheid aan. Daartussen laveren om te zoeken naar wat bevatbaar is, is niet gemakkelijk en in feite zelfs helemaal niet bevredigend. Alles gewoon in de stroom van ervaring laten drijven, is veel intenser en het zoeken naar een vlindernetje om gedachten in te vangen, en het achternahollen van die vlinders zijn voorbodes van het vangen zelf en het vangen zelf is een frustrerende gebeurtenis, ook al kan je nog zo genieten van de dichtbije schoonheid van de kleuren en de figuren op de vleugels; het tedere bibberen van het insect in je handen, het aarzelende wachten van het beestje voor het terug wegvliegt, het grillige dansen en het onvoorspelbare vervolgen van zijn weg in de lucht, het verdwijnen in het licht van de zon.
De laatste weken heb ik op het gras gelegen en de bewegingen rondom me erg goed gadegeslagen, genoten van het zonlicht op mijn lijf... dat het misschien nog te vroeg op het jaar was om zoiets te doen, en dat ik daardoor nu met een kanjer van een verkoudheid opgescheept zit, hoort erbij en gaat ook wel weer over. Ik spreid mijn armen en laat de warmte desondanks mijn borst strelen.
Zelfs dit ene moment is te complex om te beschrijven. Het tasten naar de letters op het toetsenbord hoort er sowieso al bij, de muziek van Leonard Cohen, Frank Boeijen... ook, de ongeduldige Engelstalige artikels die mijn leerlingen voor hun mondeling examen moeten lezen, herinneringen aan wat een vorig leven genoemd kan worden... Alles dient zich zonder onderscheid aan. Daartussen laveren om te zoeken naar wat bevatbaar is, is niet gemakkelijk en in feite zelfs helemaal niet bevredigend. Alles gewoon in de stroom van ervaring laten drijven, is veel intenser en het zoeken naar een vlindernetje om gedachten in te vangen, en het achternahollen van die vlinders zijn voorbodes van het vangen zelf en het vangen zelf is een frustrerende gebeurtenis, ook al kan je nog zo genieten van de dichtbije schoonheid van de kleuren en de figuren op de vleugels; het tedere bibberen van het insect in je handen, het aarzelende wachten van het beestje voor het terug wegvliegt, het grillige dansen en het onvoorspelbare vervolgen van zijn weg in de lucht, het verdwijnen in het licht van de zon.
De laatste weken heb ik op het gras gelegen en de bewegingen rondom me erg goed gadegeslagen, genoten van het zonlicht op mijn lijf... dat het misschien nog te vroeg op het jaar was om zoiets te doen, en dat ik daardoor nu met een kanjer van een verkoudheid opgescheept zit, hoort erbij en gaat ook wel weer over. Ik spreid mijn armen en laat de warmte desondanks mijn borst strelen.
Reacties
Een reactie posten