onverbiddelijk

de warme plek in bed naast me
is er even niet, ze komt wel
terug, zo zei ze vlak voor ze
vertrok, maar de stem die me

wakkerhoudt, trilt nerveus; stel,
zo bibbert ze, stel nu, stel...

en dus drijf ik weg, van de matras
en door het raam, over bomen
tot aan een paarse zee van heide
en drooggezomerd buntgras.

en ik lig op mijn rug en hoor
nochtans de golven golven,

maar er is niets en de nacht
blijft onverbiddelijk op slot.



The warm place next to me in bed,
has momentarily disappeared, it'll
return, that's what it said just
before it left, but the voice

that keeps me awake, trembles; suppose,
it says, suppose now, suppose...

and so I drift away, from the mattrass
and through the window, over treetops,
to a purple sea of heather
and hairgrass dried in summer.

and I lie on my back and although
I can hear the waves lapping,

nothing is there and the night
stays locked, inexorably.